hoor de wind waait door de bomen

Geplaatst op by
2

Onze buren zijn met groot onderhoud bezig. De hele buitenboel gaat opnieuw in de verf. Maar voordat de verf erop kan moeten eerst al de oude lagen eraf gehaald worden en dat gebeurt zeer grondig. Ik hoor al dagen de schuurmachine schuren. Het is niet knoerthard maar het is er constant en ik word er bij vlagen toch wel gestoord van. Gisteren ben ik daarom maar op de fiets gestapt en naar een tuincentrum verderop gereden. Het stormde flink maar de lucht was blauw (weet u waarom de lucht blauw is… :-) en het zonnetje scheen vrolijk. Met de auto is de route naar het tuincentrum heel saai maar op de fiets kunnen wij een soort van achterom en fiets je over hele kleine weggetjes door de inmiddels kale bollenvelden. De noorderwind was stevig, tintelig fris en ruisde prachtig door het schitterende, nieuwe groen. Wind door bomen met blad klinkt heel anders dan door kale bomen. Ik genoot van het geruis en ervaarde het als een heerlijke stilte.

Bij het tuincentrum ben ik ook goed geslaagd en de rest van de middag ben ik met plantjes in de weer geweest.

Een varen werd te groot voor mijn zonnige maar kleine border en moest wijken. Daar heb ik nu Ligularia Przewalskii gezet al was het alleen al om de naam.
Ik had Goudsbloemen zelf opgekweekt uit zaad uit de tuin van mn broer en nu geplant.
Van een vriendin heb ik platte peterselie gekregen, ze had goed geluisterd toen ik weer eens mopperde over die flauwe krulpeterselie die nergens naar smaakt en er stonden nog wat kruidjes die nodig de grond in moesten. Een pot vol gezellige Lobelia’s. Twee kleine hangplantjes voor de mandjes aan de muur.

Effe denken, nee, dat was het wel voor deze middag.

ramp

Geplaatst op by
2

Stel dat je er deze keer echt in geloofde; de aarde zou vergaan. En stel dat je net bijna door je spaarcentjes heen bent omdat je als echte hollandse het natuurlijk zonde vindt om spaarcentjes te laten staan als de wereld toch vergaat, dan ben je niet blij met het volgende bericht:

11 mei 2012
In Guatamala is voor zover bekend de oudste kalender van de Maya’s aangetroffen. Van het einde der tijden is geen spoor te vinden.
Dat meldt National Geographic op basis van onderzoek van Amerikaanse archeologen. 

Archeoloog William Saturno vond in de oude Mayastad Xultún, verstopt onder een meter aarde en dikke vegetatie, een huisje. De muren van het huis zijn beschreven als een soort schoolbord, met ingewikkelde kalenderberekeningen.
Daaruit blijkt dat de Mayakalender niet stopt op 21 december 2012, zoals een hardnekkige mythe rond de Mayakalender wil, maar nog zeker zevenduizend jaar doorloopt.

Volgens de wetenschappers voorspelden de oude Maya’s dat de wereld blijft voortbestaan en dat alles er over zevenduizend jaar nog steeds hetzelfde uitziet. “Wij blijven zoeken naar een einde, maar de Maya’s zochten juist naar de bevestiging dat alles hetzelfde zou blijven. Het is een compleet andere mentaliteit.”

kleine meisjes worden groot

Geplaatst op by
2

Jaren geleden heb ik een aantal jaren in Drenthe gewoond. Een heerlijk vrijstaand huisje in een gehucht want een dorp kon je het niet eens noemen. Naast ons woonde een jong,  startend gezin met een dochtertje en een zoontje. De dochter liep nog in haar luiers. Toen was het in de zomer altijd mooi weer want ze kwamen altijd in zwembroekje door de tuinen om bij mij te spelen. Tenminste, die herinneringen zijn het helderst. We speelden meestal met de poezen en ik las ze veel voor. Aan die kinderen heb ik leuke herinneringen. We hebben altijd contact gehouden en gisteren was ik op dikke buik visite; ze is zwanger. Het voelt alsof mijn kleine meisje zwanger is.

Uiteraard kwamen we niet met lege handen en ik moest wel even uitleggen dat de inhoud alleen maar vulling van het doosje was want het doosje is handgemaakt. Stel je voor dat ze de ‘verpakking’ weggooien.

 

 

Leve de koningin

Geplaatst op by
4

We zijn al de hele week aan het modderen; Hans ligt op bed en heeft volgens mij bijholteontsteking en ik ben gewoon niet fit. Ik loop al de hele week trap op en trap af. Het blijft gedoe om een zieke in huis te hebben hoe zielig ze ook zijn. Broer Theun loopt ook te modderen met zijn knie, is dus niet mobiel en loopt zit daardoor met zijn ziel onder zijn arm. Er lagen bij mij asperges in de koelkast en bij hem ook. Tja, dan offer ik me maar op en hebben broer en ik samen de asperges bijna ;-) opgekregen. Het was heel bijzonder om samen te koken en dan hebben we het toch veel over mn pas overleden schoonzusje. Een jaar en 4 maanden geleden is het nu dat ze zo plotseling is overleden. Dus de tranen zitten nog steeds los en een lekker glaasje Riesling helpt daar ook bij. Vandaag loopt de koningin koningin te zijn, ik zit in de tuin en Hans ligt op bed te snotteren. Ik denk aan Gerrie en aan de moeder van Friso. Ook aan de aanslag van twee jaar (?) geleden en merk dat ik ongerust ben en dat de tranen ook vandaag nog snel komen. Op de achtergrond het feestgedruis.

kunst met boodschap

Geplaatst op by
7

Chris Jordan maakt hele mooie geëngageerde kunst. Deze keer werd ik gegrepen door de perfecte harmonie tussen uitvoering en boodschap. Klik op de afbeelding en aanschouw het wonder der techniek:
http://www.chrisjordan.com/gallery/rtn/#car-keys

Van Chris Jordan heb ik wel eens eerder een linkje geplaatst:
http://ditjesendatjes.weblog.nl/leed-en-ellende/oceaan-vol-plastic-troep/

op z’n elfendertigst

Geplaatst op by
2

Zondagochtend in de auto onderweg naar aangetrouwde zoon. Voor Hans zijn zonen is het fijn zo’n handige pa maar er gaat wel veel tijd in zitten. Dat klinkt zeurderiger dan het is want ik vind het erg leuk als hij samen iets met ze te klussen heeft. Het was geen ernstige klus maar wel erg lastig als het niet naar behoren werkt. We draaien de snelweg op en we kunnen gelijk gas terugnemen want de brug gaat open; de waarschuwingslichten stonden te knipperen. We stonden bijna vooraan, dat dan weer wel. Na enige tijd ging aan de ene kant van de snelweg de bomen omlaag en na lang wachten de bomen van de overkant. Na nog langer wachten ging eindelijk het wegdek omhoog. Als de boel iets efficiënter zou zijn afgesteld dan zou dat toch behoorlijk tijd schelen. Dus we stonden daar en het duurde maar en duurde maar (voor een lullig zeilbootje dat makkelijk z’n mast even had kunnen laten zakken). Op een gegeven moment zeg ik tegen Hans “alles gaat ook wel op z’n elfendertigst”. Het is een hele tijd stil naast me en opeens zegt hij “wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk”. We snappen wel wat ermee bedoelt wordt of beter gezegd onze generatie heeft nog geleerd wat de uitdrukking betekend maar waar komt hij eigenlijk vandaan?
Het blijkt een weefterm te zijn!

En, leve internet, deze tekst heb ik gevonden op de site van Genootschap Onze Taal:

Op z’n elfendertigst
Waar komt het gezegde op z’n elfendertigst vandaan?

Op z’n elfendertigst betekent ‘langzaam en omslachtig’. Wie iets op z’n elfendertigst doet, laat zich niet opjagen – en dat kan nog weleens irritatie bij anderen wekken.

In het Groot Uitdrukkingenwoordenboek van Van Dale (2006) staat dat op zijn elfendertigst oorspronkelijk een gunstige betekenis had: ‘keurig, netjes’. Het gezegde is eigenlijk een weefterm. De elf-en-dertig was een kam voor het weven van zeer fijn textiel: een kam waardoor 41 (11 en 30) gangen gingen en 4100 draden geschoren konden worden. Zo’n kam was een van de fijnste die er bestonden. Dit weverswerk vereiste precisie, vandaar de originele betekenis ‘keurig’. Werken met de elf-en-dertig was ook tijdrovend; daardoor ontstond de latere betekenis ‘langzaam en omslachtig’.

  
Klikkerdeklik: http://www.onzetaal.nl/taaladvies/advies/op-zn-elfendertigst

plastic tassen vullen

Geplaatst op by
3

Toen we vorige week met de kleinkinderen op het strand aan het spelen waren viel het me opeens op: PLASTIC.
Overal waar je kijkt: PLASTIC.
Overal waar je je schep de grond insteekt: PLASTIC.

Aanstekers, laarzen, heel veel vislijn en -netten, tasjes, zakjes, flesjes, dopjes, enzovoort.

Omdat het spelen toch grotendeels door de kleintjes zelf werd gedaan ben ik wat plastic gaan oprapen en heb het in een vuilcontainer gestopt. Binnen een kwartiertje zat de container vol. Sinds die ochtend betrap ik me erop dat ik er vaak aan terug denk omdat het echt de spuigaten uitloopt. Daar komt het waarschijnlijk grotendeels vandaan; ook schepen gooien hun afval gewoon overboord. De zee is groot en wat onder het wateroppervlak zit zie je niet en wat je niet ziet is er niet.
Ook blijkt er veel plastic gewoon door de wind vanaf land in zee te waaien, dat heb ik weleens in een documentaire gezien. Plastic wordt onze ondergang nog eens.

Maar ik ga er misschien een gewoonte van maken om voortaan een plastic zak (uiteraard een gerecycelde boodschappentas) mee te nemen op onze wandelingen op het strand en alle zwerfplastic dat ik tegenkom in de vuilcontainer te gooien.
Gewoon één tas per wandeling. Als we dat nou allemaal doen -en het hoeft niet eens altijd- dan moet dat toch schelen.

Dus als jullie een tassenvrouwtje op het strand zien schutteren dan is er een kans dat ik het ben. ;-)

 

Deze mensen hebben er zelfs een hele leuke creatieve bezigheid van gemaakt:
http://www.droomplekken.nl/nieuws/man-en-vrouw-maken-kunst-van-plastic-strandafval.html

En ik ben niet de enige blijkt: http://ruimhetop.blogspot.com/

en ik heb er eerder over geschreven:
http://ditjesendatjes.weblog.nl/leed-en-ellende/oceaan-vol-plastic-troep/

 

de kosmos voorziet

Geplaatst op by
4

Dat weer viel gisterenmiddag (zondag 1e paasdag) helemaal niet tegen. Eindelijk even die noorderwind weg dus gelijk in de voortuin aan het werk. Daar hadden we nog steeds niets aan gedaan dus die lag er niet bepaald op zijn paasbest bij. Nou is daar weinig eer aan te behalen want hij is nogal dicht begroeid en omdat we sinds kort hoogbouw tegenover ons hebben zijn we ook niet van plan hier veel aan te gaan doen.

Helaas valt er af en toe toch een gat omdat de onderbegroeiing het zwaar heeft door de grote beuken en dan probeer je daar wel weer een oplossing voor te bedenken. Hosta’s leek me wel wat op die plek. Dat vind ik mooie, stoere planten.

Vanmiddag waren we flink bezig en hadden het ook druk met het groeten en gegroet worden van de passanten. Het was duidelijk paaswandelweer. Eén stel bleef staan kletsen en dat bleken ook tuinliefhebbers te zijn en mensen die ook met plezier in de tuin rommelen. We stonden wat heen en weer te kletsen over dat we het niet begrepen dat veel mensen, meestal jongelui, een benedenwoning aanschaffen en dan binnen de kortste keren de tuin gaan bestraten. Zo jammer en daardoor ook steeds minder speelruimte voor onze gevederde vriendjes. Nou ja, van dat 55+ geleuter dus.

In de babbel vertelde ik dat ik op een kale plek graag hosta’s wil maar nog even op zoek ben naar de tuinmensen die nodig de hosta’s moeten scheuren en dan een asieladresje zoeken voor de overbodig geworden restanten.

Nou, nog een hele fijne middag verder en tot ziens hoor.

Wij rommelen nog even door en sluiten af; we hebben wel weer een kop thee verdiend.

We zitten nog niet of er komt een brommer aangereden. Helemaal verbaasd zie ik dat het die meneer is van het stel waar we mee hebben staan babbelen met een hele grote zak vol met hosta’s!!!

We hebben ze gelijk in de grond gezet en nu is het zachtjes aan het regenen. Soms vind ik het een beetje eng zoals we op onze wenken bediend worden.

Volgens mij zijn het ook nog verschillende soorten hosta’s en dat wilde ik graag.

driemaal is …

Geplaatst op by
Reageer

Gisteren, zaterdag voor Pasen, hadden we vlot de boodschappen binnen en zijn we nog even naar Leiden gegaan. Altijd leuk om daar even over de markt te gaan.
Eerlijk gezegd hoopte we daar nog wel kwarteleitjes te kunnen scoren maar helaas; in heel nederland is volgens mij niet één kwarteleitje meer te krijgen. Jammer want Thomas komt met zijn ouders op de paasbrunch en kwarteleitjes heb ik eens aangeprezen als drakeneitjes en dat was natuurlijk heeel interessant.

Ik vroeg me af er misschien zo’n kookprogramma aandacht aan kwarteleitjes heeft besteed en dat ze daarom nergens meer te krijgen waren?

Op de markt vroeg een dame of ik wist waar de Miss Etam zat en ik meende dat inderdaad te weten. Hoe werkt dat brein toch dat je dat soort dingen weet want ik kom zelf nooit bij Miss Etam. Ik heb eerlijk tegen haar gezegd dat ze er onderweg goed aan zou doen om af en toe te checken of ik haar wel de goede kant op stuurde want ik was zelf verbaasd dat ik het wist. Wij liepen ook die kant op en wonder boven wonder bleek het te kloppen. Op weg naar de auto werd nog tweemaal aan mij de weg gevraagd en beide keren wilde ze weten waar het centrum was.
In die twee uurtjes Leiden is aan mij dus drie keer de weg gevraag. Ik vind het bizar.

Ook kentekentechnisch was het een vreemde middag.

Mijn zusje heeft een kentekenplaat met JKK in het midden. Jaap Kok dus, onze pa.
Deze middag zag ik ook nog TKK en GKK rijden; mijn beide broers dus!!